we moeten rennen springen vliegen duiken vallen opstaan en weer doorgaan

De donkere dagen voor de kerst. Foute gedichten voor de Sinterklaas. Het optuigen van de kerstboom. Lichtjes in de winkelstraten. Voorbereidingen voor het Kerstdiner. Verjaardagen, kerstborrels, top 2000, een weekje vrij en lekker even onthaasten.

De donkere dagen voor de kerst. Nieuwe file records op de snelwegen. Extra vroeg je bed uit om op tijd te zijn. Eindejaar stress om de deadlines op het werk te halen. Gezeur met zwarte piet. Leven als mollen. Vertrekken van huis wanneer het nog donker is en pas weer thuis als het al donker is. Oeverloze zeik lijstjes met het beste uit 2017.

De donkere dagen voor de kerst.

Het is de woensdagavond dat ik dit blogje schrijf. FF bijkomen op de bank. Gemengde gevoelens. Ik kijk al uit naar anderhalf week verlof met de kerstdagen. Het hoogseizoen loopt bijna af op mijn werk. Lange dagen en ook het sporten is er de laatste 2 weken bij ingeschoten. Mijn medebloggers krijgen weinig aandacht en reacties van mij. Mijn oprechte excuses daarvoor!

Toch een tevreden gevoel over de afgelopen periode. Veel bereikt op mijn werk. Een goede beoordeling waar de waardering in is uitgesproken voor de inzet. Ondanks het beperkte budget mag ik toch een opleiding gaan volgen op kosten van de werkgever.

Ook privé gaat het niet onaardig. Afgelopen jaar onze toekomstplannen op papier gezet. Eindelijk een blog gestart. Na 10 jaar weer begonnen met sporten. Het afvallen heeft nog niet volledig mijn aandacht. Moet je ook niet in deze maand aan beginnen 😉

Daarnaast heb ik nog voldoende blogideeën voor de komende maanden: Wat meer vertellen over onze hypotheek. Een vergelijkend onderzoek in crowdbutching, in kleine stapjes ontspullen. De mogelijkheden om mijn pensioen te optimaliseren en te vervroegen. De inspiratie lijst met linkjes en onderwerpen uitbreiden op mijn blog. Maaltijden onder brengen in systemen. Er broeit nog genoeg in mijn grijze cellen.

Maar eerst tot de kerst: rennen springen vliegen duiken vallen opstaan en weer doorgaan….

The Doomsday Preppers Trilogy, part 3

In de tijd dat wij nog een TV abonnement hadden, keek ik regelmatig naar Discovery,- en National Geographic Channel. Eén van mijn favoriete series was Doomsday Preppers. Veelal Amerikaanse personages die zich aan het voorbereiden waren op grote rampen of het einde der tijden. Vaak zwaar over-the-top met atoom schuilkelders, tientallen wapens en soms echt wereldvreemde inzichten met een hoog alu hoedje gehalte.

Ondanks het zeer hoge entertainment gehalte heb ik hier en daar wel sympathie voor deze mensen. Zij denken net zoals de meeste financieel bewuste consuminderaars en FIRE/HOT aanhangers na over hun toekomst en dekken zich daarnaast in tegen eventuele tegenslagen. Met de financiële crisis van 2008 en de orkaan op Sint-Maarten in het achterhoofd bleef dit onderwerp de laatste maanden in mijn hoofd spoken. Hoe goed zijn wij eigenlijk voorbereid op grote tegenslagen?


Deel 3: Persoonlijk

We wonen in een relatief rustige leefomgeving. Geen zware tropische stormen, aardbevingen of vulkaan uitbarstingen. Wel kunnen rivieren overstromen, de elektriciteit uitvallen of extreem weer een deel van het dagelijks leven plat leggen. De gevaren zijn kleiner dan in andere delen van de wereld, maar onze levensstandaard is dermate hoog dat het grootste deel van de Nederlanders en Belgen dan ook nooit nadenkt over wanneer iets niet werkt.

Een voorbeeld: Midden winter valt de elektriciteit enkele dagen uit. Om 5 uur donker alleen een paar kaarsen en één zaklamp. De verwarming stopt ermee. Zowel de CV installatie als het gasnet hebben elektriciteit nodig om te functioneren. Koken kan dus ook niet. De supermarkten blijven dicht. Alle boodschappen in de vriezer ontdooien. Je kan niet meer tanken, of internetten of….

En dan?

In geval van een ramp vertrouwen wij te snel op overheid en hulpdiensten, maar is dat wel zo handig? Zelf ben ik van mening dat bij een grote ramp de capaciteit van hulpdiensten niet voldoende zal zijn om binnen een paar uur een gebied volledig te ontruimen of van hulp te voorzien. Je zal dus zelf maatregelen moeten nemen om in geval van nood de eerste uren of zelfs dagen grotendeels zelfvoorzienend te zullen zijn.

De basis:

De regel van 3. In een crisis situatie houdt de regel van 3 in: Je kan 3 minuten zonder zuurstof, 3 uur zonder bescherming en onderdak, 3 dagen zonder water en 3 weken zonder voedsel. De regel van 3 zijn uitersten, na 3 minuten zie je al aardig blauw en 3 dagen zonder water is alleen redelijk haalbaar indien je totaal geen inspanning levert. Het is dus de kunst om tijdig binnen de regel van 3 te handelen om te kunnen overleven. De zuurstof sla ik even over, maar de volgende 3 zaken zal ik iets uitgebreider bespreken.

Bescherming:

Daar hebben Martina en ik geen goed antwoord op. Ons huis is gebouwd in 2006, dus goed geïsoleerd, maar na enkele dagen zal de temperatuur toch naar zeer onaangename waarden zakken. Extra dekens en kleding zullen helpen. Daarnaast liggen er altijd een grote hoeveelheid kaarsen in de la voor noodverlichting. Verder hebben we ruim 200km van onze woonplaats familie wonen. Met tanken houd ik er meestal rekening mee om minimaal een halve tank over te houden om in geval van nood naar familie te kunnen vertrekken.

Water:

Op dit moment nog geen goede oplossing. Daarom denken we na om volgend voorjaar een regenton aan te schaffen en deze aan te sluiten op onze dakgoot. Ook staat het grondwater in onze omgeving vrij hoog. Een halve meter diep graven is voldoende. Met wat koffiefilters en een pan op het vuur lossen we dat probleem ook op.

Eten:

Enkele weken geleden langzaam begonnen om de voorraden in onze voorraadkast op te hogen. Wel van voedingsmiddelen die we regulier ook gebruiken. Wees dan ook niet verbaasd als je 30 blikjes tonijn, een paar kg rijst of 4 zakken gemengde noten tegen komt in onze voorraadkast. Blijft het koken natuurlijk lastig met een stroomuitval. De BBQ biedt uitkomst om te bakken. Op de BBQ kan natuurlijk ook een pan water of soep worden opgewarmd. Zal je wel een ruime voorraad briketten moeten aanleggen.

Ten slotte:

Survival of the fittest is hier van toepassing. Vroeger dacht ik altijd de sterksten overleven, maar eigenlijk zullen de inventiefste en de mensen die zich het beste aan de noodsituatie kunnen aanpassen de meeste kans maken. Ben je wat meer geïnteresseerd, dan raad ik je de boeken van John Wiseman aan.

Blijven deze zaken voor jou een ver-van-mijn-bed verhaal of denk je werkelijk na over alternatieven om verschillende noodsituaties het hoofd te kunnen bieden?

The Doomsday Preppers Trilogy, part 2

In de tijd dat wij nog een TV abonnement hadden, keek ik regelmatig naar Discovery,- en National Geographic Channel. Eén van mijn favoriete series was Doomsday Preppers. Veelal Amerikaanse personages die zich aan het voorbereiden waren op grote rampen of het einde der tijden. Vaak zwaar over-the-top met atoom schuilkelders, tientallen wapens en soms echt wereldvreemde inzichten met een hoog alu hoedje gehalte.

Ondanks het zeer hoge entertainment gehalte heb ik hier en daar wel sympathie voor deze mensen. Zij denken net zoals de meeste financieel bewuste consuminderaars en FIRE/HOT aanhangers na over hun toekomst en dekken zich daarnaast in tegen eventuele tegenslagen. Met de financiële crisis van 2008 en de orkaan op Sint-Maarten in het achterhoofd bleef dit onderwerp de laatste maanden in mijn hoofd spoken. Hoe goed zijn wij eigenlijk voorbereid op grote tegenslagen?


Deel 2: Bezit

“Alles van waarde is weerloos” schreef Lucebert al in de jaren 50. Inderdaad alles wat je bezit kan verloren gaan door slijtage, diefstal, brand of andere tegenslagen. Wat zijn de mogelijkheden voor de financiële doomsday prepper om zich te beschermen tegen verlies van zijn bezit?

Reductie

We beginnen met de consuminderaars en minimalisten. Wat je niet bezit kan ook niet verloren gaan. Heerlijk als je jouw halve huishouden hebt weggedaan. Weg met alle ballast. Geen angst en onrust meer voor zaken die je niet bezit.

Slijtage

Slijtage blijft een lastig onderwerp. Inschatten hoe lang zaken mee gaan is meestal een gok. Hoewel, sommige zaken zijn voorspelbaarder dan andere. Ook onze persoonlijke voorkeuren en perceptie spelen hier mee. Zelf rijd ik bijvoorbeeld in een 9 jaar oude Corsa met 200.000 km op de teller. Kwam deze week nog zonder problemen door de APK en ik rijd toch echt 30.000 km per jaar. Er zijn genoeg consumenten die hem al 50.000 km geleden hadden afgeschreven, maar hij gaat minimaal 2 keer per jaar voor onderhoud en kleine reparaties naar de garage.

Daarmee maak ik een bruggetje naar onderhoud. Je huis, auto, computer en witgoed onderhouden verhoogt de levensduur en vermindert de kans op onverwacht uitvallen. Toch heeft alles een beperkte levensduur. Financieel bewuste bloggers en lezers maken een potje of budgetteren op onderhoud en vervanging. Zoals Meneer al schreef als reactie op mijn vorige post: “Je moet het dak repareren als de zon schijnt.”

De YOLO’s in onze samenleving lopen nogal eens tegen onverwachte zaken en bijbehorende financiële tegenvallers op. Als grote voorbeeld wil ik de private lease auto’s noemen. Het lijkt ideaal, maar zolang je een standaard model kiest, niet te veel kilometers rijdt en vooral niet je contract afkoopt, gaat het goed. In mijn omgeving hoorde ik laatst een kennis die door een veranderde gezinssamenstelling van haar private lease contract probeerde af te komen. Even vergeten de kleine lettertjes te lezen en 5.200 euro armer….

Vervanging

Maar wat als reductie, onderhoud, reparatie en vervanging niet helpen? Wat als je huis afbrandt, je met de fiets over de kop slaat of de wereld op een andere manier vergaat? Wij Nederlanders zijn wereldkampioen verzekeren en daar slaan we soms echt in door. Zelf houden Martina en ik de volgende regel aan: “Alleen verzekeren wat je zelf niet kunt dragen” Met deze beredenering hebben wij afgelopen jaar onze rechtsbijstand verzekering en aanvullende tandarts verzekering opgezegd. Onze financiële buffer en spaar vermogen zijn groot genoeg om deze tegenslagen op te vangen. Een telefoon, fiets of huisdieren verzekering zal je ons niet snel zien afsluiten.

Maar wat als tegelijkertijd jullie auto kapot gaat, je een wortelkanaal behandeling nodig hebt en de fiets wordt gestolen? Dan zullen we de tering naar de nering moeten zetten. Een jaartje in een oude auto rondrijden of een 2e hands fiets aanschaffen is echt niet het einde van de wereld.

Conclusie

Gezond verstand, op tijd onderhouden en voldoende financiële buffers zijn dus de drie belangrijkste zaken om je bezit te beschermen tegen onverwachte tegenvallers. Mocht het toch echt even tegen zitten, blijf dan goed relativeren. Gezondheid en geluk zijn niet in geld uit te drukken.

The Doomsday Preppers Trilogy, part 1

In de tijd dat wij nog een TV abonnement hadden, keek ik regelmatig naar Discovery,- en National Geographic Channel. Eén van mijn favoriete series was Doomsday Preppers. Veelal Amerikaanse personages die zich aan het voorbereiden waren op grote rampen of het einde der tijden. Vaak zwaar over-the-top met atoom schuilkelders, tientallen wapens en soms echt wereldvreemde inzichten met een hoog alu hoedje gehalte.

Ondanks het zeer hoge entertainment gehalte heb ik hier en daar wel sympathie voor deze mensen. Zij denken net zoals de meeste financieel bewuste consuminderaars en FIRE/HOT aanhangers na over hun toekomst en dekken zich daarnaast in tegen eventuele tegenslagen. Met de financiële crisis van 2008 en de orkaan op Sint-Maarten in het achterhoofd bleef dit onderwerp de laatste maanden in mijn hoofd spoken. Hoe goed zijn wij eigenlijk voorbereid op grote tegenslagen?


Deel 1: Inkomen

Hoewel de meeste FIRE/HOT aanhangers streven naar een inkomen dat niet meer is gebaseerd op werken voor geld, zijn inkomsten op dit moment essentieel voor onze manier van leven in dit deel van de wereld. Toch zien we om ons heen dat de wereld iedere dag verandert. Jaar na jaar komen er steeds minder arbeidsuren beschikbaar per hoofd van de bevolking. We moeten met de beroepsbevolking uit de steeds kleinere vijver van beschikbare arbeid en bijkomend inkomen vissen.

Ook het werk verandert. Door automatisering en robotisering zal steeds meer generalistisch werk verdwijnen ten opzichte van verdere specialisatie van bepaalde beroepsgroepen. Banen met laag geschoold werk geven ook steeds minder zekerheid van inkomsten. Banen verdwijnen naar lage lonen landen en flex contracten zijn de norm.

Gelukkig hebben we in Nederland (en België) een sociaal vangnet in de vorm van de werkloosheid,- en bijstandsuitkering, maar deze zijn altijd tijdelijk, of er wordt verwacht dat je een deel van jouw opgebouwde vermogen op maakt. Daarnaast is een sociaal vangnet ook echt een vangnet. Geen business model waar je oud mee wil worden. De meeste mensen willen toch op lange termijn dezelfde levensstandaard behouden.

Hoe kan je ervoor zorgen dat je inkomstenbron gegarandeerd blijft?

De belangrijkste les die ik van een zeer gewaardeerde ex-collega heb geleerd: “ Zorg dat je altijd bent voorbereid op de toekomst. Dan blijf je zelf in control” Hij was altijd bezig met het onderhouden van zijn zakelijke netwerk. Ging regelmatig borrelen met collega’s uit dezelfde bedrijfstak. Had zijn CV en Linked-in profiel up-to-date. Daarnaast sprak hij 2 tot 3 keer per jaar af met headhunters zodat hij altijd de mogelijkheid had om zeer snel een nieuwe baan te vinden. Dat laatste lijkt misschien wat overdreven, maar aan de andere kant: de meeste freelancers zijn continu bezig met acquisities om hun inkomstenstroom na de huidige opdracht op de gang te houden.

Het onderhouden van je netwerk is een goede korte termijn oplossing, maar hoe zit het met je lange termijn inkomstenzekerheid? 20 jaar geleden was postbode of winkeleigenaar iets waarvan je dacht dat je daarmee oud kon worden. Tegenwoordig ben je veel inkomsten zekerder als je een technisch vakman of IT specialist bent. Ook de trend van generalist naar specialist zie je steeds meer doorzetten. Algemene administratieve,- of Retail medewerkers zijn vervangen door computers of geoutsourced naar lage lonen landen. Daarnaast ben je tegenwoordig met 40 jaar al een ouwe lul en wil de gemiddelde HR manager niet eens meer naar je CV kijken. (Dat zegt meer over de gemiddelde HR-manager dan over de leeftijdsopbouw van de beroepsbevolking)

Om mijn lange termijn inkomsten te garanderen heb ik ook een aantal stappen genomen. Zo val ik met 44 jaar en wel de werk ervaring, maar niet de juiste diploma’s in een risico categorie. Daarom zal ik komend jaar via mijn werkgever een vakgerichte opleiding volgen. Ook houd ik mijn netwerk up-to date. Ten slotte zal ik wanneer ik onverhoopt in de toekomst wordt ontslagen zeker overwegen om via freelancen mijn inkomen te verdienen.

 Heb je wel eens nagedacht of jouw opleiding en functie toekomstbestendig zijn en heb je de mogelijkheden om daar de komende jaren een verbeterslag te kunnen maken?

Wat als je in een vakgebied werkt waar de klappen vallen? Ben je Retail medewerker of eigenaar? Hoe ver is jouw kennis inmiddels om webwinkel specialist te worden? Met de huidige economie is er volop werk te vinden in de transport en horeca, maar hoeveel werkloosheid was er in deze sector rond 2010 – 2012?

Wat als de inkomsten kortere of langere tijd (deels) wegvallen?

Ook daar hebben Martina en ik over nagedacht. Onze savingsrate is ongeveer 35% met daarbij dat Martina en ik ook nog eens 12% zakgeld/kleedgeld/leuke dingen doen geld voor ons zelf houden. Samen ongeveer 47%

Met een savingsrate van 50% zou één ons dus langdurig zonder inkomen kunnen zitten zonder grote problemen om onze levensstandaard te houden. De laatste procenten willen we de komende tijd bereiken door versnelde aflossing van onze hypotheek. Zodra we boven de 50% savingsrate komen, zijn we in principe semi-FIRE wat ons een stukje onafhankelijkheid geeft.

Heb jij al nagedacht over jouw inkomstenzekerheid en heb je naast een financiële buffer al een back-up plan klaar voor onverwachte tegenslagen?

Jazeker, de Apotheker

Herken je dat: Op het moment dat je net een afspraak hebt gemaakt bij de huisarts, ervaar je geen klachten meer. Of je komt bij de huisarts en die zegt:” Kijk het nog maar even aan.” Een verkoudheid duurt zeven dagen, maar als je naar de huisarts gaat, maar een week. Nou voor deze situaties is een beetje aan zelfzorg doen zo gek nog niet.

Fabrikanten hebben van allerhande zelfzorgmiddelen op de markt gebracht en met behulp van de nodige reclame word je overgehaald om een medicijn te kopen met een mooie naam of een leuke verpakking.

Wij FIRE/HOT aanhangers weten beter. Marketing kost geld en dat betalen wij. Niet dus. Hoe weet je nu wat je moet kopen ? De fabrikant geeft de werkzame stof die hij verkoopt een naam die lekker klinkt. Als je weet welke werkzame stoffen er in die merknamen zitten, kun je veel voordeliger een medicijn kopen bij de naam van de werkzame stof.

Ik zet de medicijnen die handig kunnen zijn om in je medicijnkastje te hebben op een rij.

Weet je niet zeker welke werkzame stof er in een bekend merk zit? Zoek op de zelfzorgafdeling het bekende merk en lees welk werkzaam bestanddeel er in zit. Vaak kun je deze werkzame stof in dezelfde dosering vinden met het merk van de drogist erop. Als de drogist het niet verkoopt, kun je meestal nog de werkzame stof bij de apotheek noemen, die deze ook merkloos verkopen.

Misschien ten overvloede, maar toch:

Overleg bij twijfel met je apotheker of het samen kan met eventuele andere medicijnen die je gebruikt en lees altijd de bijsluiter. Als je klachten niet overgaan, overleg dan met je huisarts en laat weten welke medicijnen je gebruikt hebt om er zelf wat aan te doen.

Ben je niet voor medicijnen ? Voor de meeste kwalen zijn ook kruiden of zelf remedies te maken. Denk aan geraspte gember in heet water tegen misselijkheid, kamille thee tegen maagpijn en venkelthee tegen darmkrampen.

Welke natuurlijke oplossing werkt voor jou goed ?

Zo, lekker op weg!

Een paar weken geleden begonnen met de slag naar een gezonder leven. Van HOT kan je alleen genieten als je niet halverwege omvalt. Niet mijn hele leven rigoureus omgooien, maar in kleine stapjes. Gezonder leven is vooral het aanpassen van je dagelijkse gewoontes en deze vervolgens ook volhouden.

Wat is de stand van zaken?

Begin september hebben Martina en ik definitief besloten om waar mogelijk biologische zuivel en vlees te kopen. Enerzijds vanuit dierenwelzijn, maar vooral om antibiotica resistentie door bio industrie te voorkomen. De achterliggende gedachte daarvan is dat we niet over een aantal jaar aan een simpele infectie willen komen te overlijden doordat er geen antibiotica meer reageert. We zitten momenteel op 85 tot 90% biologisch.

Drie weken geleden weer begonnen met trainen nadat ik tien jaar en 24 kg geleden was gestopt. Ik begin mijn ritme terug te vinden met een cardio in combinatie met kracht training. Misschien het placebo effect, maar het lijkt wel of ik na drie weken al meer energie heb gekregen.

Naast het biologisch eten en sporten proberen we nu ook minder vlees te eten. Gemiddeld een dag of twee per week vegetarisch. Ik weet dat team CF fanatieke veganisten zijn vanuit gezondheidsoverwegingen, maar twee dagen vegetarisch voor een slagerszoon is al een hele overwinning.

De volgende stap wordt het voedingspatroon op werkdagen aanpassen. Meer richting low carb maaltijden. In deze stap moeten we nog zeker wat balans zien te vinden. Gezonde maaltijden en salades maken zijn nu eenmaal tijdrovend en we moeten niet in de valkuil van “laat maar zitten, het is vandaag druk” zien te trappen.

Ten slotte kijk ik niet alleen naar gezondheid, maar ook een stukje naar budget. HOT moet bij voorkeur ook nog een beetje betaalbaar blijven.

De hogere prijzen van biologische zuivel en vlees worden grotendeels gecompenseerd doordat we geen thuisbezorgd meer bestellen en vrijwel alleen nog in het weekend snoepen. Meer vegetarisch eten heeft volgens mij bijna geen invloed op het budget omdat goede voeding zeker niet goedkoper is dan een kiloknaller of koken uit pakjes en zakjes. Ons nieuwe kasboek zal daar meer duidelijkheid in moeten brengen.

De kosten van de sportschool zal de gemiddelde consuminderaar doen verbleken met bijna zestig euro per maand. Uiteraard kan ik zelf wandelen, fietsen of thuis trainen, maar de motivatie om weer te trainen in een prettige omgeving is hier duidelijk de doorslaggevende factor geweest.

Wanneer ik over een aantal maanden beter in het ritme van regelmatig trainen ben gekomen, kan ik altijd nog overwegen om een budget gerichte oplossing te zoeken. Ach, heb ik weer wat stof voor een toekomstige blog post…..

Fan van Kirsten, Bryce en Marjolein

Ongeveer 2½ jaar geleden kwamen Martina en ik via consuminder blogs de eerste tiny houses tegen. “wat zijn dat voor grappige rare kleine huisjes?” zeiden we tegen elkaar, maar onze interesse was direct gewekt. Op de blogs die wij volgen is er al meerdere keren uitgelegd wat een tiny house is, dus ik ga nu niet opnieuw het wiel uitvinden. Laat Google maar voor je werken.

Waarom vinden wij de tiny houses zo leuk? Niet alleen het idee van hypotheek vrij wonen en zonder schuld door het leven gaan, maar ook de (gedeeltelijke) zelfvoorzienigheid en het afzetten tegen gevestigde gedachte van een eengezinswoning of appartement 3 hoog achter spreken ons aan. Daarnaast is de factor eenvoudig leven en ont spullen een redelijke noodzaak om in een tiny house te kunnen leven. Ten slotte de innovatieve ideeën die de meeste tiny house bouwers en gebruikers bezitten over het creatief inrichten van de beschikbare ruimte en de veelal toegepaste dubbel functie van meubels.

Zouden wij zelf in een tiny house willen of kunnen wonen? We vragen het ons regelmatig af als we weer een leuk filmpje of mooie fotoserie voorbij zien komen. Zeer waarschijnlijk wel, maar onder voorbehoud van enige voorwaarden. Martina stelt geen hele hoge eisen, maar ik ben met sanitair wel kritisch. Met een compost toilet zou ik geen moeite hebben, maar mijn guilty pleasure is lekker uitgebreid douchen. Ik zie mijzelf niet de rest van mijn leven in een douchecel van 60 x 60 cm badderen.

Toch hebben de tiny houses wel invloed op onze toekomstplannen. Zoals ik al eerder aangaf willen wij over een aantal jaar onze eengezinswoning inruilen voor een vakantiewoning en een klein appartement. Beiden zullen een oppervlakte tussen de 50 en 70 m2 hebben, waardoor we zeker goed moeten nadenken over het inrichten van de beschikbare ruimte.

Genoeg gefilosofeerd over de het wel of niet willen wonen in een tiny house. Hieronder een aantal sites en kanalen die wij regelmatig bezoeken voor inspiratie en om even weg te dromen.

 Een mooie start en eigenlijk het standaardwerk in deze subcultuur is We The Tiny House People van Amerikaanse documentaire maakster Kirsten Dirksen. Met als mijn favoriete deel het tiny house van Johnny Sanphillippo op Hawaï. Johnny heeft ook een eigen site: Granola Shotgun. Kirsten heeft een Spaanse man en op haar youtube kanaal zijn ook mooie rapportages te vinden van Franse, Spaanse, Belgische en Nederlandse kleine of opvallende huizen. Afgelopen zomer is Kirsten met haar gezin onder andere in België en Nederland geweest.

Aan de andere kant van onze aardbol in Nieuw Zeeland verblijft Bryce Langston. Zijn web site Living Big in a Tiny House is zeer inspirerend. Niet alleen de huizen maar ook de Nieuw-Zeelandse omgeving, hoewel hij ook filmt in Japan en Noord Amerika.

Naast Bryce en Kirsten hebben we natuurlijk ook een Nederlandse pionier op dit gebied. Marjolein in het klein en de website van Tiny house Nederland

Ten slotte wil ik jullie deze vier niet onthouden: Tiny House Swoon, Exploring Alternatives, Tiny House Giant Journey en Go Downsize

Laat maar weten als je hier een leuke aanvulling op kan geven!

 

Het kasboek versus onze toekomstplannen

Thuis houd ik het liefst zo min mogelijk administratie bij. Vanuit mijn werk zit al ik gemiddeld 6 uur per dag achter een computer. Niet dat ik het vervelend vind, maar 6 uur per dag vind ik eigenlijk wel genoeg. Daarom heb ik tot op heden kunnen vermijden om een kasboek bij te houden.

Ondanks het ontbreken van het kasboek weet ik (tot op 3 – 5% nauwkeurig) wat onze savings rate is. Voldoende om iedere maand ongeveer een derde van ons netto salaris opzij te kunnen zetten voor extra aflossing van onze hypotheek. Een app van onze huisbank en het twee tot drie keer per week controleren van de uitgaven helpen daarbij uiteraard. In de jaren 2013 t/m 2015 hadden Martina en ik wel een overzicht gemaakt van onze maandelijkse en jaarlijkse vaste uitgaven, dus we varen niet bepaald blind.

Toch gaan we per 1 november beginnen met het bijhouden van onze inkomsten, maar vooral uitgaven. Er zijn een aantal redenen om deze bij te houden:

De eerste reden is omdat we inzichtelijk willen hebben waar het deel variabele uitgaven tussen de vaste lasten en savings rate aan op gaat. “boodschappen en reiskosten” zijn de meest voor de hand liggende, maar hoeveel geven we per maand uit aan snoepen, thuisbezorgd, junkfood et-cetera? In het kader van “we willen gezonder leven en afvallen” zal dit een mooie stok achter de deur zijn om deze zo laag mogelijk te houden.

Daarnaast, willen we niet alleen per maand en per jaar vastleggen wat we uitgeven, maar ook op lange termijn inzichtelijk krijgen wat we per maand nodig hebben voor ons levensonderhoud. In onze eerdere plannen heb ik al aangegeven dat ik vanaf mijn 50e verjaardag 80% wil gaan werken en dat we rond ons 60e met vervroegd pensioen willen. Is dit realistisch? Voor mijn gevoel wel, maar laten we dat maar eens onderbouwen. Misschien kunnen we wel een jaar vroeger of helaas twee jaar later met pensioen.

Ten slotte het vasthouden van de savings rate. Martina zit bijna in de laatste periodiek van haar salarisschaal en ik al een jaar of acht. Uiteraard krijgen we wel CAO verhogingen, maar deze zullen over een periode van meerdere jaren nooit één op één mee stijgen met de inflatie en op lange termijn zeker achterblijven. Natuurlijk kunnen we van baan of functie veranderen om meer salaris te krijgen, maar we zitten beiden eigenlijk wel op onze plaats en zullen nog niet in de komende jaren vrijwillig opstappen.

Het kasboek stel ik zelf samen in Excel. Verschillende tabs per uitgaven groep en een overzichtsblad met daarop een overzicht/samenvatting van al onze inkomsten en uitgaven.

Ga ik deze nog delen? Waarschijnlijk niet volledig, misschien alleen percentages. Ik blog al niet volledig anoniem en deel redelijk veel ervaringen en gevoelens met mijn mede bloggers en lezers. Ik ben nog aan het wikken en wegen of ik in de komende maanden een blanco versie online zet, maar een kasboek inrichten blijft persoonlijk. Mijn versie wordt stukken uitgebreider dan het kasboek van Mr. FOB maar lang niet zo geavanceerd als die van Geldnerd. Hoewel ik goed mijn weg in Excel weet te vinden, heb ik tot op heden nog niet de moeite genomen om mij net zo diep in macro’s als Geldnerd te verdiepen. Je kan nu eenmaal niet overal de beste in zijn 😉

De vakantieplannen

Nee, niet de planning voor de volgende vakantie. Die ligt al min of meer vast: De volgende vakantie keren we terug naar een klein Grieks eiland. Ik bedoel de plannen die wij in de vakantie maken.

Martina en ik zijn net een paar dagen terug uit het toch wat druilerig Drenthe, en daar hebben we tussen de familiebezoeken en het ontspannen door ook weer wat plannen gemaakt voor de komende tijd.

We laten ons gedurende het jaar inspireren door alle blogs die we lezen en hebben in de vakantie rust om deze concreet vorm te geven. Martina zet in op meer bewegen, consuminderen en zaken zelf maken en ben ik vooral aan het nadenken over gezonde & snelle maaltijden en financiële stappen die ik wil gaan volgen. Zelf maak ik de aantekeningen op mijn stukje fruit en Martina meer old school op een college blok.

Waarom doen we dit eigenlijk tijdens onze vakantie? Omdat we in deze periode het meest ontspannen zijn en wat uitgebreider discussiëren en afwegen wat we wel, of niet willen.

Maken jullie ook een soort planning voor de komende periode met zaken waar je meer aandacht aan wil besteden?

The Race To The Bottom

Afgelopen woensdagmorgen kwam ik dit bericht tegen in het nieuws. Er is een nieuwe prijzen oorlog in de supermarkten in opkomst. Voor de echte consuminderaar lijkt dit gunstig, voor het budget (Nee, ik doe niet mee aan die gender neutrale onzin. Iedereen is in mijn ogen gelijk en we noemen het beestje gewoon bij de naam.) zijn of haar budget, maar ik heb hier zo mijn bedenkingen bij.

De supermarkten verlagen hun prijzen en dat lijkt gunstig, maar is dit ook echt zo? De meeste artikelen die in een supermarkt worden verkocht zijn niet de plastic fantastic zooi uit China, maar in het algemeen gewoon levensmiddelen die grotendeels in Europa of zelfs in Nederland worden geproduceerd. Het verlagen van de prijzen heeft dus vooral gevolgen voor de lokale markt.

Door de verlaging van de prijzen staan de marges onder druk, en wie denk je dat daar de dupe van zijn? De gemiddelde supermarktketen heeft maar één doel: de winstmaximalisatie van de aandeelhouders. Het zullen niet de aandeelhouders, maar het eigen personeel en de toeleveranciers zijn: De cao’s komen onder druk, tijdelijke arbeidscontracten worden niet verlengd, of er moet meer arbeid met minder mensen worden verricht.

Naast het eigen personeel komen ook de toeleveranciers onder druk. Zuivel, vlees en groente moeten met steeds lagere marges of zelfs onder de kostprijs worden geleverd. Ook grotere toeleveranciers zullen onder margedruk komen te staan. Bij de grotere toeleveranciers zal ook de winstmaximalisatie van de aandeelhouder voorop staan en het personeel de dupe zijn.

Terug naar de verse producten. Naast de boeren zullen vooral de dieren de dupe worden van dit beleid. Kan jij je nog de beelden uit het Vlaamse slachthuis van enige weken geleden herinneren? Het is niet voor niets dat consumenten zich steeds meer beginnen af te zetten tegen de bio industrie. Lokale (diervriendelijke) alternatieven zoals biologische crowd butching en landwinkels zijn in opkomst . Het is nu eenmaal niet mogelijk om een eerlijk stukje vlees voor een bodem prijs te produceren. Denk daar maar eens aan als je weer een kilo knaller scoort.

“Zo Chris, jij bent lekker op dreef! Nooit geweten dat jij zo’n socialistische, diervriendelijke hippie bent” Zeker niet, maar ik probeer wel verder te kijken dan mijn savings rate en YOLO. The race to the bottom is een economische ontwikkeling die indirect minder gunstig is dan hij lijkt.

Ons budget

Toen Martina en ik in 2007 gingen samenwonen hadden we beiden al enkele jaren een zelfstandig huishouden gevoerd. Ik woonde bijna zeven jaar zelfstandig en Martina al ruim tien jaar. Omdat wij gezamenlijk een huishouden gingen voeren, hebben we wel enkele maanden nagedacht over de invulling van ons gezamenlijke budget.

In eerste instantie zegde ik mijn huur op en gingen we samenwonen in het appartement van Martina. We hielden onze financiën grotendeels gescheiden. Ik stortte maandelijks 400 euro naar Martina om ongeveer de helft bij te dragen aan de woonlasten. Daarnaast openden wij een gezamenlijke rekening om de boodschappen van te betalen. Beiden legden een gelijk bedrag per maand in. Alle overige kosten hielden we gescheiden.

Ruim een jaar later besloten we onze relatie definitief vorm te geven. Als je 34 en 32 jaar bent, weet je snel genoeg of je samen oud wil worden of niet. Niet bepaald een kalverliefde tussen twee tieners.

We hebben nog even nagedacht hoe we ons budget anders wilden inrichten. Martina werkt een dag minder en bracht minder in per maand. Zij had echter wel meer vermogen in het appartement zitten en in de verdeling van de huishoudelijke taken een groter stuk naar zich toe getrokken.

Daarom zijn we tot de onderstaande verdeling van ons budget gekomen

Deze verdeling houdt nu al ruim negen jaar stand en we zijn zeer tevreden over deze verdeling omdat het voor ons een mooie balans is tussen budgetkeuzes voor ons zelf en doelen in het gezamenlijke budget.

Hoe hebben jullie eigenlijk je budget verdeeld?

Ach, verjaardagsfeestjes

“Wat Nederlanders een verjaardagsfeest noemen bijvoorbeeld, noem ik voor de grap altijd een bijeenkomst. Een feest voor mij is muziek, dansen, eten. Hier gaan mensen zitten en praten over hun werk.” Sterk staaltje toegepaste antropologie Waleed, kudo’s!


Bovenstaand stukje stond 2 juli op Geenstijl en refereerde naar een artikel over Syrische vluchtelingen in de Volkskrant. Mijn politieke mening laat ik even in het midden. Ik lees alles vanaf Volkskrant en Joop tot Geenstijl en TPO. Alleen al omdat ik zelf een mening wil vormen en niet afhankelijk wil zijn van één invalshoek.

Terug naar de bovenstaande citaat. Het gevoel dat ik al een paar jaar heb, wordt hier mooi samengevat door Waleed. Het gemiddelde Nederlandse verjaardagsfeestje is meestal een zitfeestje in een kring met koffie, thee en taart. “Hoe gaat het nu op school/werk/thuis, met de kinderen/tante Annie/of een andere enge ziekte?” (Doorhalen wat niet van toepassing is.)

Daarom was mijn 40e verjaardag voorlopig de laatste die ik ‘oude stijl’ heb gevierd. Tegenwoordig zorg ik dat we op vakantie zijn en gaan Martina en ik uit eten. Ook vanuit financieel en consuminder oogpunt is dit gunstiger. Waarom 150 euro uitgeven aan hapjes en drankjes voor een feestje waar je niet achter staat? Ik ben nu eenmaal niet zo goed met budgetteren als Adrianne. (Voor wie ik overigens diep respect heb) Ook cadeautjes beginnen mij steeds minder te interesseren. Martina en ik hebben de onderlinge cadeaus afgeschaft. Met ouders en schoonouders gaan we liever uit eten voor hun of onze verjaardag. Met vrienden deel ik bij voorkeur een beleving. Lekker ergens naar toe en een mooie herinnering. Weet jij nog welk cadeau je drie verjaardagen geleden hebt gekregen?

Wanneer ik voor een verjaardag wordt uitgenodigd, heb ik ook zo mijn voorkeuren. Voordat ik in de kring ga zitten, probeer ik een tactische plaats te vinden met mensen met dezelfde interesses of hobby’s. Vervolgens schuif ik meestal binnen een uurtje door richting keuken. Enerzijds een beetje actief blijven met helpen, anderzijds altijd op de eerste rij voor de hapjes en drankjes. Eens een Bourgondiër altijd een…

En hoe denk jij eigenlijk HOT te worden?

Medebloggers Geldnerd en Verlossende Aflossers hebben mij vorige week aan het denken gezet. Martina en ik hebben al een tijdje plannen voor onze toekomst. Het is een combinatie van uitgaven verlagen, minder werken, 10 jaar eerder stoppen met werken en ook nog lekker Drenthenieren.

Het wordt tijd om deze plannen eens inzichtelijk op papier te zetten en concrete stappen te maken om dit te realiseren!

Wel HOT, niet FIRE. Volledig FIRE zouden we alleen kunnen bereiken door nu naar een klein appartement te verhuizen (in één keer hypotheekvrij) en vervolgens de komende 20 jaar beiden fulltime te blijven werken, totdat we op ongeveer 64 jarige leeftijd FIRE zouden zijn. Daarvoor zijn we te laat begonnen en willen we in de tussentijd ook meer kunnen genieten. Ons pad ziet er iets anders uit.

In het volgende overzicht de route die wij denken te gaan volgen. Uiteraard is deze planning gemaakt met de kennis van nu en blijft onder voorbehoud van gezondheid, politiek en economische veranderingen.

 

De planning staat nu op papier, maar er zijn nog wel wat variabelen die uitgezocht dienen te worden.

  • Is mijn werkgever bereid mijn opleiding te betalen?
  • Staat mijn werkgever het toe om minder uren te werken of mag ik dan op zoek naar een andere werkgever of inkomstenbron?
  • Hoe is mijn pensioen opgebouwd, en wat zijn de mogelijkheden om deze te vervroegen?
  • Wat zijn de mogelijkheden voor een familiehypotheek van een recreatiewoning?

Voldoende stof om nog vele hete blog berichten te schrijven.

Panem et circenses

“Zo Chris, dat zijn nogal dure woorden. Een paar blogjes geschreven en nu al naast je schoenen lopen?” Euhh, nee. Panem et circenses zijn de woorden van de Romeinse dichter Juvenalis: “Vroeger verkochten we onze stem aan niemand. Al een hele tijd heeft het volk de macht afgestaan. Het volk benoemde vroeger militaire bevelhebbers, hoge ambtenaren, legioenen, alles. Nu beperkt het volk zichzelf en hoopt alleen nog op twee zaken: brood en spelen.”

En daar raak ik precies de kern van mijn betoog. Een jaar geleden hebben we ons TV abonnement opgezegd. Waarom? Ik begon het steeds meer als zinloos vermaak te beschouwen. Avond aan avond zappend langs de vele zenders. Leeg vermaak. Meer kanalen, meer van hetzelfde. Steeds meer gescript. Ook op Discovery en National Geographic. Steeds meer reclames die je alleen maar aanzetten tot consumeren.

Ruim 3 maanden heb ik de discussie met Martina gevoerd. Wat is nu echt de toegevoegde waarde van ons abonnement? Zal de kwaliteit van leven niet groter worden indien we minder voor de buis hangen te vegeteren?

Vorig jaar september hebben we de stoute schoenen aangetrokken. Onze provider gebeld en opgezegd. Vervolgens heb ik wel als “voormalig” gadget liefhebber een mini computer onder de TV geplaatst.

Een jaar verder kom ik tot de conclusie dat we de juiste keuze hebben gemaakt: Nieuws en achtergronden lezen en bekijken we op onze smartphones. De mini computer gebruiken we om uitzending gemist te kijken. Onder andere Zembla, Tegenlicht en Andere Tijden. Ook de diverse Youtube kanalen met onderwerpen die ons echt interesseren zijn vanaf de bank prima te bedienen met het draadloze toetsenbord. Voor films trekken we nog wel eens een oude DVD uit de kast. Zijn op de gemiddelde rommelmarkt ook prima voor een euro, max twee te scoren. Na afloop gewoon weer verkopen. Sport op TV interesseert mij niet.

De €22,50 die we per maand besparen, hebben we in de mini computer geïnvesteerd. Terugverdientijd is 16 maanden. Geschatte afschrijving zes jaar. Naast de quality time die het ons oplevert, we kijken gericht en aanzienlijk minder, besparen we dus ruim €1200,- ofwel ongeveer €200,- per jaar. Rente op rente is dit weer 2 maanden eerder met pensioen of een mooie reis en bijbehorende herinnering.

Het TV abonnement heeft in mijn ogen toch zijn langste tijd gehad. On demand is de toekomst. Omroepen en TV producenten proberen nog geforceerd vast te houden aan de abonnementsvorm. Maar wees eens eerlijk? Met je Netflix abonnement kijk je toch ook alleen de films en series die jou interesseren en laat je 90% ongemoeid?

Heb jij jouw TV abonnement al opgezegd of heeft de commercie jou nog in zijn greep? 😉

Geen tijd is geen prioriteit

Een lekkere dooddoener. Nee Potter fans, ik ben geen aanhanger tovenaar Voldemort. Een dooddoener is een uitspraak om een conversatie in één keer af te kappen. In deze blog geeft het goed de kern van mijn probleem aan. Waarschuwing vooraf: Ik maak een lange, misschien voor jou saaie analyse. Heb je hier geen zin in? Door scrollen naar de laatste alinea, of tot ziens in de volgende blog post.

 


 

Met een BMI van 30+ kan je mij oprecht een Bourgondiër noemen. Ik zal het iets minder genuanceerd brengen. Ik ben gewoon te dik. En niet zo’n beetje ook. Nu ik meer over HOT begin na te denken, komen er steeds meer argumenten om daar wat aan te doen. Overgewicht vergroot de kans op diabetes type 2, diverse soorten kanker en op hart-en vaat ziekten. In mijn vorige post gaf ik al aan dat in mijn omgeving kanker doodsoorzaak nummer 1 is. Het zet mij wel steeds meer aan het denken over mijn huidige levensstijl en bijbehorende levensverwachting. “Ben je net lekker op weg, val je halverwege om” Tijd voor verandering dus!

Het besef en de argumenten zijn er, maar hoe heb ik het zo ver laten komen? De belangrijkste reden: Wel lekker eten, niet voldoende bewegen. Waarom beweeg ik niet voldoende? Omdat ik er niet voldoende tijd voor neem. Het draait dus allemaal om tijd.

Dertien jaar geleden ben ik al een keer 17 kg afgevallen, maar die zijn er in de loop van de tijd ruimschoots bijgekomen. Wat deed ik toen goed en waar is het misgegaan?

Ik was begin 30, de eeuwige vrijgezel, woonde dicht bij mijn werk en had buiten mijn werk vrij weinig verantwoordelijkheden. Toen bij mij “de knop om ging” sportte ik al gauw vier keer in de week; 2 x spinning, 2 x fitness. In het weekend ook nog af en toe op de mountainbike. Daar richtte ik mijn leven ook wel grotendeels op in. Tegen half acht de wekker, ontbijten en vlug naar mijn werk. Half 6 weer thuis. De wok op het vuur voor een snelle gezonde wok maaltijd. Om 18 uur nog een uurtje op de bank in slaap vallen, om mij daarna rond 20 uur in de sportschool te melden. Een redelijk asociaal ritme wat bijna overeen komt met een topsporter. Slapen, eten, werken, eten, rusten, sporten, slapen.

Toen ik Martina leerde kennen en een paar maanden later bij haar introk veranderde er een aanzienlijk aantal zaken: Half 6 de wekker, rond 18 uur pas thuis. Op tijd naar bed, want ik ben wel iemand die zijn nachtrust nodig heeft. Of te laat naar bed en na het avondeten als een zombie op de bank vegeteren. Aan mijn eetpatroon veranderde ook zaken. Lange dagen, regelmatig junkfood om maar snel klaar te zijn.

In de periode tussen gaan samen wonen nu en zijn er wel een aantal zaken verbeterd. Ik woon dichter bij mijn huidige werkgever en ben tussen half 5 en 5 uur thuis. De wekker staat nog steeds half 6. Enerzijds omdat Martina vroeg op haar werk moet zijn, anderzijds omdat ik niet meer in slaap val als de wekker eenmaal is gegaan en met vroeg beginnen extra reistijd voorkom.

Het vroege opstaan en niet elke avond op de bank in slaap vallen zijn dus de grootste verschillen sinds mijn vrijgezellen “topsporters” bestaan. “Dan heb je toch weer genoeg tijd om gezond te eten en lekker te sporten” Inderdaad, maar daar zit dus ook een stuk energie balans. Na het eten wil ik even bijkomen en om 8 uur heb ik nu geen zin meer om te sporten. Ik kan de energie niet meer opbrengen om zo laat te sporten, voldoende te slapen en ook weer om half 6 op te staan.

Alles valt of staat met energiebalans en het voor mijn lichaam correct indelen van de dag. Ofwel de juiste tijd en de juiste prioriteit. Daarom ga ik beginnen met sporten vóór het avondeten. Kan ik na het eten lekker rustig aan doen. Beetje vegeteren op de bank. Kat ernaast. Muziekje erbij. Blogjes lezen en hopelijk nog vele blogposts schrijven.

Komende maandag begint voor Martina en mij de vakantie. Anderhalve week naar Drenthe. Uitslapen. Wel lekker eten, maar ook meer bewegen. Wandelen in het bos en op de hei.

Na de vakantie wil ik een nieuwe start gaan maken. Ik heb mij ingeschreven bij een sportschool op slechts een paar honderd meter van mijn werk. Hoewel mijn werkgever niet van het thuiswerken is, mag ik mijn werktijden wel flexibel indelen. Ik wil dus drie keer per week tijdens een verlengde lunchpauze of direct na mijn werk naar de sportschool. Jullie lezers zijn mijn stok achter de deur. Spreek mij er maar op aan indien ik aangeef geen tijd te hebben. “Geen tijd is geen prioriteit”

De balans tussen YOLO en frugal

Ken jij ze ook? Van die big spenders, leven van dag tot dag. Net weer een groter huis gekocht of een dikkere auto. Bijna iedereen heeft er wel één in de familie of kennissen kring. Ook wij hebben zo’n exemplaar in de vriendenkring. YOLO is hier het motto. Ruim een boven modaal salaris maar toch de auto op afbetaling, de aflossingsvrije hypotheek blijft aflossingsvrij en vooral erg veel shop till you drop.

Voorzichtig wel eens geïnformeerd hoe zij dat allemaal doet? “nou gewoon alles opmaken, anders is het toch maar voor de belasting dienst.” Ook geld wegzetten voor de oude dag zit er niet in. “Nee hoor, als ik later wat ga mankeren, moet ik toch alles inleveren.”

Ook de extreem zuinige exemplaren zijn ons niet onbekend. Vorig jaar ging er nog een collega op 55 jarige leeftijd met pensioen. Huis vrij, voldoende spaargeld op de bank om tot zijn AOW te overbruggen. Kinderen de deur uit en ook nog alimentatie van zijn gestrande huwelijk opgehoest.

Hier thuis was het ook even wennen en aftasten toen Martina en ik 10 jaar geleden gingen samenwonen. Ik was een big spender, altijd de nieuwste gadgets en mobieltjes. Geen euro schuld, maar ook amper wat op de spaarrekening. Martina daarentegen was nogal zuinig. Grijs schuurpapier op het toilet en al een deel van haar hypotheek afgelost op één part time salaris.

In die 10 jaar zijn we aardig naar elkaar gegroeid. Ik spend wat minder big en Martina geniet wat meer van het leven. Samen kwamen we erachter dat het allemaal wat minder zwart-wit hoeft te zijn en we hebben onze balans gevonden. Op dit moment halen we een savings rate van rond de 35%. Niet extreem veel, maar zeker meer dan de gemiddelde Nederlander. Op weg naar HOT zou dit percentage zeker wat omhoog kunnen. We willen immers niet tot onze AOW leeftijd doorwerken.

Aan de andere kant: Hoe frugal wil je zijn? In de laatste 3 jaar zijn er al vijf collega’s, familieleden en kennissen om ons heen overleden aan de gevolgen van kanker. Allen tussen de 50 en de 62 jaar. De diagnose werd slechts 4 maanden tot 2 weken voor hun overlijden gesteld.

Daarom denk ik dat we in onze jacht naar HOT vaker moeten stilstaan dat niet alles in het leven draait om de cashflow en savings rate. Vergeet ook vooral niet te genieten van het leven!

Nieuwsgierig Aagje

Ik zal mij niet beter voordoen dan ik ben. Ik ben een nieuwsgierig aagje. En niet zo’n beetje ook. Indien iets mijn interesse heeft gewekt, wil ik het naadje van de kous weten. Ook blijf ik graag op de hoogte van alles wat er om mij heen speelt. In het pre-internet tijdperk gebruikte ik de bieb. Tegenwoordig is internet en in het bijzonder Google de grote vraagbaak.

Zoals je waarschijnlijk weet heeft Google veel meer mogelijkheden. Gmail, maps en translate kennen de meeste wel, maar wist je ook dat Google automatisch onderwerpen voor jou in de gaten kan houden? Twee functies die ik regelmatig in Google gebruik zijn Google trends en Google alerts

Google Trends

In Google trends kan je de zoekopdrachten en onderwerpen volgen die jou bezig houden. Wanneer je naar https://trends.google.nl/trends/ surft, kan je in het zoekvenster diverse onderwerpen invoeren.

Ook is het mogelijk dat Google je automatisch een email stuurt wanneer je dat wenst. In het menu linksboven is het mogelijk een abonnement op een bepaalde zoekterm te nemen. Je wordt dan periodiek via een email link geïnformeerd.

Google Alerts

Naast Google trends gebruik ik de nog veel krachtiger tool Google Alerts. Deze functie kan je openen via https://www.google.nl/alerts Het voordeel van Google Alerts is dat je een bijna oneindig aantal zoektermen kan invoeren. Daarnaast heb je voor Google alerts geen Google account nodig. Op het email adres van mijn werk laat ik regelmatig werk gerelateerde onderwerpen binnenkomen. Is er weer eens  een bedrijfsovername of vacature, dan weet ik dat meestal binnen een uur na publicatie.

Wees wel voorzichtig welke zoekterm je gebruikt bij het invoeren. Te algemene termen laten je mailbox ontploffen. Gelukkig kun je een abonnement op een zoekterm weer eenvoudig aanpassen of verwijderen. Dat maakt het experimenteren met zoektermen wel een stuk gemakkelijker.

Laat big brother maar eens lekker voor jou werken. Dan heb jij meer tijd voor de zaken die je echt interesseren in plaats van zinloos te surfen om alles bij te houden.

Een beetje vreemd, maar wel lekker

Een introductie in FIRE, HOT en andere financiële zaken

Soms laat ik aan collega’s of vrienden iets los over de financiële bloggers wereld waar ik inmiddels toe behoor. Vaak krijg je dan onbegrip, vage blikken en snerende opmerkingen. Hieronder heb ik geprobeerd een soort samenvatting te geven van de vragen die ik krijg en de antwoorden en uitleg die ik daarop geef. In deze blog post benoem ik een aantal zaken die de financiële bloggers wereld gemeengoed zijn. Voor mede bloggers en lezers hopelijk zeer herkenbaar. Voor nieuwkomers: Doe er je voordeel mee!

 


 

Vroeger noemde we het rentenieren. Leven van de rente van je opgebouwde vermogen. Met de huidige rente is dat iets lastiger. Op de rekening van onze bank krijgen we nog 0,1% vrij opneembaar (prijspeil september ’17) en sommige “prijs stunters” willen nog tot ongeveer 0,4% gaan, maar dan heb je het wel gehad.

Tegenwoordig hebben we FIRE. Een term die is overgewaaid vanuit de Verenigde Staten. FIRE is de afkorting van Financial Independent, Retire Early ofwel zoveel vermogen opbouwen dat je eerder kan stoppen met werken dan de AOW leeftijd. Dat is niet bijzonder zou je zeggen, dat doen wel meer mensen. Tuurlijk, alleen willen de FIRE aanhangers niet een paar jaar eerder stoppen met werken, maar al ergens in de leeftijd tussen de dertig en eind vijftig. Nee, ik geloof niet in sprookjes. (wel in Sinterklaas overigens, ik hoop nog ieder jaar dat ik vanaf 6 december mee mag overwinteren in het zonnige zuiden) Het zijn ook niet allemaal dot.com miljonairs die hun eerste miljoenen hebben binnen geharkt voordat ze hun schooldiploma haalden.

“Hoe doen die FIRE aanhangers dat dan?“ Nou door spaarzaam te leven en alles wat ze overhouden te investeren. “Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Daarmee kan je nog steeds niet op je dertigste stoppen met werken.” Nou dat kan wel, als je maar vroeg genoeg begint en voldoende opzij zet om te investeren. Als voorbeeld Peter Adeney, die onder synoniem Mr. Money Mustache blogt, is rond zijn 30e met pensioen gegaan. Een ander voorbeeld is de Mad Fientist, en in de Benelux timmert blogger when do you retire? hard aan de weg.

“Hoe werkt dat dan?” Eigenlijk zijn de volgende stappen belangrijk:

  1. Zorg dat je jouw inkomsten en uitgaven inzichtelijk krijgt.
  2. Verhoog je bespaarpercentage, ook wel savings rate genoemd.
  3. Los je schulden af.
  4. Investeer het geld wat je overhoud in zaken die geld opleveren.
  5. Herinvesteer het geld dat je uit de investeringen ontvangt.
  6. Op den duur kom je op een kritisch punt dat de investeringen voldoende opleveren om zonder werk of ander inkomen te kunnen leven.

“Dat is toch niet haalbaar” Misschien niet met je huidige levensstijl, maar waarom zou het niet haalbaar zijn? Er zijn op andere sites voldoende informatie te vinden (zie ook onder het menu van deze blog, tab “ inspiratie”

De drie belangrijkste zaken die bepalen wanneer je FIRE kan:

  1. Hoeveel geld heb je per maand nodig om van te leven?
  2. Wat is je savings rate?
  3. Hoeveel rendement haal je uit je investeringen?

Als voorbeeld, met een bespaar percentage van 30% en een 4% netto rendement van je investeringen ben je ongeveer 28 jaar bezig tot FIRE. Met een bespaar percentage van 50% ongeveer 17 jaar en met een bespaar percentage van 70% ongeveer 9 jaar. Je kan zelf een berekening maken met: https://networthify.com

“Ja, maar, dat zijn Amerikaanse cijfers. Ons Nederlandse belasting klimaat is veel strenger en 4% rendement haal ik niet op de bank, en wie haalt er nu 50 of 70% bespaar percentage?” Inderdaad Nederland (en België) verschillen nogal van de States. Ik zal proberen deze vragen te beantwoorden:

Ons belasting klimaat is een stuk zwaarder. Hoewel zowel de Amerikaanse als Nederlandse/ Belgische belastingtarieven progressief zijn, betalen we ongeveer het dubbele van de Amerikanen bij gelijke inkomsten. Daarbij hebben we in Nederland een vermogensrendements heffing en in België een hogere belasting op aandelen en dividend. Voor deze hogere belastingen krijgen we ook weer zaken voor terug: WW, AOW, goedkopere gezondheidszorg en allerlei toeslagen.

De 4% rendement haal je inderdaad niet met een spaarrekening. Daar begon dit blog ook mee. Hoe is dit wel te halen? De gemiddelde FIRE aanhanger verhoogd zijn rendement met investeringen. Een groter huis of grotere auto zijn geen investeringen, lees het boek Rijke Pa, Arme Pa maar eens. Dat geeft je hele andere inzichten. Het grootste deel van de investeringen wordt gehaald met: Aandelen, opties, obligaties, verhuurt vastgoed en crowd funding.

Ja, maar daar heb ik allemaal geen verstand van!” En daarom klitten die financiële bloggers ook lekker bij elkaar. Niet alleen om gelijkgestemden te vinden, maar ook om dat soort zaken van elkaar te leren. Het grootste deel van de FIRE bloggers en lezers die ik het afgelopen jaar heb leren kennen hebben wel een gemene deler: Meestal hoger opgeleid. Een technische, IT of financiële achtergrond. Geen genoegen nemen met de mainstream gedachten gang van hard werken tot je pensioen leeftijd. Met investeren geldt ook de regel, hoe meer je zelf kan, des te hoger je rendement. Uitbesteden aan een bank/investeringsmaatschappij/vastgoed boer is in het algemeen goed voor deze partijen en niet voor jouw portemonnee.

“En hoe zit dat dan met die onhaalbare savings rate? Ik kan echt niet de helft of meer van mijn inkomsten zomaar opzij zetten!” Met je huidige mind set en levens stijl misschien niet, maar er zijn mogelijkheden genoeg: Veel financiële bloggers schrijven over consuminderen en ont-spullen, over zelf voorziening, met moestuin en groente kweken, of over het zo snel als mogelijk aflossen van de hypotheek om de kosten omlaag te brengen en daarmee de savings rate omhoog. Over de tiny house movement om hypotheek vrij te kunnen leven, over digitale nomaden die op afstand werken in warme orden of met een lage levensstandaard.

“Ik vindt het nog steeds lastig hoor, FIRE in Nederland of België” Oh, dat is zeker niet voor iedereen weggelegd, maar de mind set om te streven naar FIRE (ook al heb je deze niet volledig bereikt) heeft al voordelen. Met een hypotheek vrij huis ben je al minder afhankelijk. Indien je slechts een deel van je inkomsten uit investeringen haalt, kan je er ook voor kiezen om part time of slechts enkele maanden per jaar te werken. Zelfvoorzienigheid geeft je een bepaalde onafhankelijkheid.

Het streven naar, of al deels behaald hebben van FIRE wordt ook wel Semi-FIRE of HOT genoemd. “Ah, daar komt die maffe blog titel van jou vandaan.” Inderdaad! Welkom in onze subcultuur van de financiële bloggers. Een beetje vreemd, maar wel lekker.

 

 

Vroeger was alles beter, toch?

Over financiële opvoeding en financieel bewustzijn.

Tegenwoordig vind ik mijzelf best wel financieel bewust. (Martina twijfelt daar nog wel eens aan wanneer ik teveel zakgeld aan mijn hobby spendeer 😉 ) Ik weet in grote lijnen wat we per maand verdienen, hoeveel de vaste lasten zijn en hoeveel geld we per maand kunnen reserveren voor onze jacht naar HOT. Dit niveau van financieel bewustzijn is voor mij eigenlijk pas in de laatste jaren ontstaan.

Vanuit mijn jeugd is mijn financiële opvoeding totaal anders geweest. Ik kreeg zeker bepaalde financiële normen en waarden mee:

  • Als je meer zakgeld wilt, neem je maar een bijbaantje.
  • Maak je opleiding af, dan heb je een betere kans op een goede baan.
  • Van hard werken is nog nooit iemand dood gegaan.
  • Zorg dat je geen schulden hebt, eerst sparen dan pas kopen.
  • De tering naar de nering zetten.

In financiële zaken had ik mij echter nooit erg verdiept. Van het geld van mijn bijbaantjes kocht ik mooie gadgets en de rest ging op aan feestjes en stappen. School netjes afgemaakt. Gespaard voor inboedel en uitzet voordat ik het ouderlijk huis verliet. Mijn eerste en tweede woningen waren huurwoningen.

Geen bijzondere uitspattingen, maar ook hele saaie financiële gewoonten. Hypotheken, wat zijn dat? Aandelen zijn toch voor beurshandelaren? Pensioen wordt door mijn werkgever geregeld? Gewoon niet mee gekregen vanuit huis en nooit de behoefte gehad om mij daar in te verdiepen. Dat ligt enerzijds aan het milieu waarin je opgroeit en anderzijds aan je eigen interesse en kennisniveau.

Fast forward (12 jaar later) is de stand van zaken totaal anders. Van beroep gewisseld. Financiële kennis is noodzakelijk voor mijn vakgebied. We hebben 6 jaar geleden een huis gekocht. Ik weet tegenwoordig meer van hypotheken dan de gemiddelde consument. Door de blogs die ik volg en de boeken die ik lees ook al heel wat kennis opgebouwd over besparen en investeren.

Toch vind ik het wel eens jammer dat ik deze kennis en inzichten pas op latere leeftijd heb gekregen. Daarin ben ik echt een laatbloeier. Met de huidige kennis en inzichten had ik een aantal zaken heel anders aangepakt. Meer gespaard. De eerste woning gekocht in plaats van gehuurd. Sneller afgelost en mij beter verdiept in financiële mogelijkheden en investeringen. Waarschijnlijk had ik op de weg naar financiële onafhankelijkheid al een stuk dichter bij mijn einddoel gezeten.

Aan de andere kant: achteraf moet je geen spijt hebben. Het leven dat ik heb geleid, heeft mij ook gevormd tot de persoon die ik nu ben.

Wel ben ik van mening dat een goede financiële opvoeding en bewustzijn de basis zijn van een beter gebalanceerd leven waarin niet alles draait om groter en meer en doorwerken tot je pensioenleeftijd. Hoe eerder financieel bewust, des te groter de mogelijkheden zijn het leven te leiden dat jij wilt, en de keuzes te maken waarbij jij je comfortabel voelt in plaats van mee te blijven draaien in de ratrace.

Wanneer kwam bij jou het financiële bewustzijn en het besef dat je zelf meer “in control” bent?

Van Lurker naar Blogger

Er was eens lang, lang geleden in een donker bos hier ver vandaan. Oké, niet overdrijven. Het was in het voorjaar 2015 dat ik op donderdagmiddag tijdens een vergadering begon te zweten, warm, druk op de borst, tintelende arm. Shit, toch niet…. Ambulance erbij, hartfilmpje. Controle in het ziekenhuis. Het bleek gelukkig allemaal mee te vallen, of toch niet. Stress! Een duidelijke waarschuwing van mijn lichaam: “je neemt te veel hooi op je vork. Tot hier en niet verder! “

Daar zat ik dan op vrijdag. Middagje verlof om nog bij te komen van alle ervaringen van de afgelopen 24 uur. Een waarschuwing van mijn lichaam, en van de cardioloog. Wat doe ik fout? Nou gewoon, perfectionistisch in mijn werk. Nog een project erbij en nog één. Het begon steeds meer op leven om te werken in plaats van werken om te leven te lijken. Het roer moet om. Goed moet maar goed genoeg zijn. Verlof uren genoeg, nog 6 weken tot de vakantie. Dat gaan we eens anders aanpakken. De lopende projecten ging op “prio laag” (Daar heb ik nooit meer aandacht aan besteed, de wereld draait gewoon door) Iedere week een paar uurtjes opnemen tot de vakantie en tijd vrijmaken om een oude hobby op te pakken.

In de vakantie kwam ik erachter dat Martina af en toe de blogs van Green Evelien en Min of Meer volgde. Consuminderen, bewuster leven, zelf dingen maken, aflossen van de hypotheek. Hé, dat is interessant! Ik was aan het nadenken wat ik met de toekomst wilde: 41 jaar, geen kinderen, drukke baan. Ga ik dit tempo volhouden tot mijn pensioen? En wanneer is dat eigenlijk? Ehhhh, nog maar 28 jaar te gaan. De maatschappij wordt alleen maar sneller en veeleisender. Het moet anders, maar hoe?

In één van de vorige vakanties had ik al eens “Een werkweek van 4 uur” van Tim Ferris en “Hypotheekvrij” van Gerard Hormann gelezen. Makkelijk leesbare zelfhulpboeken die ik vooral als prettig vermaak had gezien. In combinatie met de consuminder blogs begon ik deze nu in een ander daglicht te plaatsen. Het moet niet meer, sneller en groter, maar minder en bewuster. Niet tot 69 jaar werken en daarna met pensioen, maar eerder stoppen, in de tussentijd meer kunnen genieten en vooral niet halverwege omvallen.

Ruim twee jaar verder heb ik al heel wat consuminder en FIRE blogs voorbij zien komen en beginnen de plannen steeds meer vorm te krijgen, maar praten over zaken anders aanpakken en bijbehorende financiële inzichten is lastig in mijn directe omgeving. Familie, vrienden en bekenden tonen geen interesse of zitten op een geheel andere golflengte. Lekker meelezen op de diverse blogs en af en toe een reactie plaatsen is leuk, maar in een gesprek de discussie aan gaan met gelijk gestemden is nog veel leuker.

September 2016 kwam een oproep van de bloggers Amber Tree Leaves en Cheesy Finance om mee te doen aan de eerste Belgisch-Nederlandse FIRE meeting. Spannend! Ja, ik geef mij op. Deze eerste dag heeft een onuitwisbare indruk achter gelaten. Ook aan de tweede en derde meetings deelgenomen. Vooral de laatste bijeenkomst in Juni 2017 was de trigger: Ik stond lekker te kletsen met blogster Christel (Het Rijke Wijf) en die kwam scherp uit de hoek. “Jij bent een lurker, geen blogger” Zwaar in de verdediging kaatste ik terug: “Nou en? Dat ik nog geen zin/tijd/inspiratie/andere smoes heb wil niet zeggen ik niet deel kan nemen aan deze FIRE meetings. Ik kan ook best een gast blog schrijven als je dat leuk vindt?”

Christel, ik heb mij niet aan de afspraak gehouden en begin gewoon met mijn eigen blog! Waarom? Het schrijven en publiceren motiveert mij om mijn gedachten te ordenen, zaken inzichtelijk te krijgen en hopelijk anderen aan het denken te zetten en te inspireren, zoals ik ook door anderen ben geïnspireerd om aan mijn nieuwe toekomst te werken.

Veel plezier en leuk dat je mee leest in mijn jacht naar HOT.